Մենք ուխտ ունենք՝ միշտ դեպի լույս,
Ու գընում ենք մեր ճամփով,
Մըրրիկներով պատած անհույս,
Սև խավարով, մութ ամպով։
Մենք անցել ենք արյան ծովեր,
Սուր ենք տեսել ու կըրակ,
Մեր ճակատը դեմ ենք արել
Մըրրիկներին հակառակ։
Ու թեպետև պատառ-պատառ
Մեր դըրոշը սըրբազան,
Ու մենք չունենք տեղ ու դադար՝
Երկրից երկիր ցիրուցան։
Բայց գընում ենք մենք անվեհեր
Զարկերի տակ չար բախտի,
Մեր աչքերը միշտ դեպի վեր՝
Դեպի լույսը մեր ուխտի։
Ինչո՞ւ ընտրեցիր հենց այդ բանաստեղծությունը:
հանկարծակի
Ի՞նչ ես զգում, տեսնում և լսում բանաստեղծությունը կարդալիս:
Երբ կարդում եմ,ես զգում եմ,որ մենք ունենք մեր պատությունը։
Ի՞նչ ես մտածում և հիշում բանաստեղծությունը կարդալիս:
Հայաստանի պատմւթյուն,հայերի լավատեսությունը
Ինչպե՞ս կվերնագրեիր բանաստեղծություն։
Հայաստան
Դավիթ Մալխասյանի բլոգը 